داستان اضمحلال دستگاهی انتزاعی که ریشه در زبان‌شناسی ریاضیاتی دارد و در نهایت خودش را در قلمرو فراادبیات می‌یابد، حقا که نوشتن دارد. چنین داستانی بر ما عیان خواهد کرد که مفاهیم منطقی چه بی‌دفاعند آن زمان که از چارچوب مناسبی که درش کارکرد داشتند خارج شوند. چه راحت است مفاهیم علمی را انگل‌وارانه به قصد مسحور کردن اومانیست‌ها به کار گرفت به ترتیبی که ناتوانیمان را در تولید مفهومی منطقی و صحیح بپوشانیم. این داستان کذا بی‌شک پندنامه‌ای خواهد بود که چطور مفاهیم واضح و قابل درک، ناواضح و متشنج می‌شوند. کارآیی جایش را به ولنگاری می‌دهد. مفاهیم هم‌ارز به مفاهیم ظاهراً مشابه تبدیل می‌شوند که در هیچ جز ظاهر به هم شباهتی ندارند. چنین حکایتی بی‌شک حکایت سیر قهقرایی نقد ادبی فرانسوی خواهد بود. نظام انتقادی‌ای که سرحدش را در تئوری‌سازی اینطور قرار می‌دهد که منطقی باشند چنان‌که هرگز نشود خلافش را ثابت کرد و در نهایت به جزمیتی تصحیح‌ناپذیر تبدیل می‌شود.

بیشتر بخوانید