ما انسان‌ها گاهی زیادی بی‌تفاوت می‌شویم.

چه اهمیتی دارد؟ ۲۰۰ سال دیگر نه من هستم و نه شما؟ هیچ‌کدام زنده نخواهیم بود.

و با این استدلال به جان دنیایمان می‌افتیم. مسابقه‌ی نفس‌گیری راه می‌اندازیم که سرانجام آن نیستی و نابودی آن هاییست که حرص کمتری دارند. آن‌هایی که برای زندگی مفهوم بالاتری قائلند. دنیای آن‌هایی که هجمه‌ی دیوانه‌واری از شهواتی بی‌پایان برای برآوردن عاداتشان نیست. ادراکات به ظاهر عقلی ما مشغول لگدکوب کردن دنیای خسته و پیری است که در مجاورت ماست. دنیایی که در آن مردم هنوز احساس می‌کنند.

بیشتر بخوانید