تمام چیزی که بالارد از مخاطبینش می‌دانست ، مربوط می‌شد به نامه‌هایی که دستش می‌رسید . نامه‌هایی که اکثر اوقات توسط نوجوان‌های عاشق داستان‌های علمی‌تخیلی نوشته شده بودند . به اعتقاد بالارد ، چراییِ محدودبودنِ مخاطبینش را باید در منزوی بودن ادبیات گمانه‌زن یا داستان‌های تخیلی ( که به نظرش به عنوان یک کلیت چندان محبوب نبود ) جست‌وجو کرد .

« یه داستان فوق‌العاده از استعاره‌های فوق‌العاده ساخته میشه . و به نظر من فقط آدمایی که سلیقه‌ی فوق العاده‌ای برای درک این موضوع دارن به سمت داستان‌های تخیلی کشیده میشن . بذارین رک بگم که اگه “سفرهای گالیور” و “آلیس در سرزمین عجایب” قرار بود الان برای اولین بار چاپ شن ، احتمالن با همه‌جور واکنشی روبرو می شدن . داستان‌های تخیلی الان به عنوان یه کلیت محبوبیت نداره . یعنی من اینطور فکر نمی‌کنم »

بیشتر بخوانید