کهن‌الگوی شاعر-خودکامه، نرون، امپراطور روم است، (۳۷-۶۸ میلادی) توجه‌طلبی مظلوم‌نما و خودشیفته که حاکمیتِ فاجعه‌بارش آینه‌ی تمام‌نمای هنر ناقصش بود. تاکیتوس و سوئتنیوس، تاریخ‌نگاران نرون اشاره می‌کنند که روم همان‌قدر از دست شعرهای نرون در عذاب بود که از دست سیاست‌هایش. به سخره گرفتن از آن انتقاد‌های کینه‌ورزانه‌ای‌ست که دلم آدم را خنک می‌کند اما این روایت‌ها به سوال اضطراب‌آوری هم دامن می‌زند: اگر هنر یک حاکم مستبد دارای ارزش تلقی شود، جنایات او تخفیفی پیدا می‌کنند؟ و عکس آن، اصلا می‌توانیم کیفیت شعر یک حاکم مستبد را بی‌طرفانه قضاوت کنیم؟

بیشتر بخوانید