به نظرم حتا بدترین فیلم‌های رده‌ی ب و ز را هم می‌شود در حالات خاصی با رفیقان شفیق تماشا کرد و حسابی خوش بود و فیلم را مسخره کرد. به این روش دیدن فیلم، روش سارکاستیک یا طاعنانه می‌گویند. ولی بعضی فیلم‌ها هستند که حتا دیدنشان به صورت «محض خنده» هم شعور آدم را پایین می‌آورد و جهاز هاضمه‌اش را مورد تعرض قرار می‌دهد. بدتر از همه وقتیست که فیلم را به صورت رده‌ی الف می‌سازند و اصلاً هم قصد سازندگانش این نبوده که فیلم‌شان افتضاح از کار در بیاید و شما و من و کامبیز دی‌وی‌دی و جعفر آقا قصاب به ریششان بخندیم. موضوع دقیقاً وقتی جدی می‌شود که کارگردان این فیلم‌های مذبور آدم‌های متشخص و موجهی هم باشند.

بیشتر بخوانید