اجازه بدهید روراست باشیم: فیلم‌های دی‌سی بد هستند. برای لذت بردن ازشان یا باید کاملاً کورکورانه فن این کاراکترها باشید یا اینکه مطلقاً چیزی از کمیک‌ها(و حتا از سینما) ندانید. باید از آن دسته یاروهای طرفدار سریال‌های سوپرهیرویی حریم سلطانی سی‌دبلیو باشید که بتوانید از خوشمزه بازی‌های بی‌مزه‌ی هارلی کوئینِ سوساید اسکواد(جوخه‌ی انتحار) لذت ببرید یا اینکه کلاً در قضیه نوب باشید و مثلاً هارلی کوئین را صرفاً به اسم «دوست دختر دلقکه» بشناسید. در غیر این صورت احتمالاً با تماشای هر فیلم دی‌سی بیشتر حرص می‌خورید. راستش مشکل به این ۳-۴ سال اخیر هم محدود نمی‌شود. دی‌سی ید طولایی در بد فیلم ساختن از کاراکترهای خوبش دارد( و برعکس تخصص غریبی در خوب انیمیشن ساختن از همان کاراکترها دارد). یعنی شاید فقط بتمن‌های نولان و برتون و بعضی از سوپرمن اولی‌ها باشند که بین فیلم‌های ابرقهرمانی وارنر/دی‌سی نمره‌ی قبولی می‌گیرند. همان‌ها هم آخر کاری خراب کردند. بتمن‌‌های برتون نهایتا ختم شدند به بتمن‌های جوئل شوماخر که لکه‌ی ننگ هر هوادار بتمنی به حساب می‌آیند. «شوالیه‌ی تاریکی برمی‌خیزد» اندازه‌ی پنیر سوئیسی پلات هول داشت و سوپرمن ۴ هم که یک فاجعه‌ی زیست محیطی بود! به حال بقیه‌ی کاراکترها مثل گرین لنترن و کت وومن هم که باید با آن فیلم‌هایشان گریست!‌ آدم با این اوضاع فکر می‌کند وارنر بلد نیست فیلم ابرقهرمانی دربیاورد، ولو این که بهترین فیلم ابرقهرمانی تاریخ(نه از دیدگاه نویسنده‌ی این سطور که از نظر راتن تومیتوز و متاکریتیک و مابقی اعضای گنگ) «شوالیه‌ی تاریکی» باشد که از همین وارنر است!

بیشتر بخوانید